ZJAWISKA WYSTĘPUJĄCE OBOK SIEBIE

Rosenblum zauważa, że: „Poczynając od około 1760 roku sztuka zachodnia stała się podobna hydrze o wielu głowach, zatem historycy, którzy podchodzili do niej z jed­nego tylko punktu widzenia, musieli z pewnością ponieść klęskę.  Zjawiska występujące obok siebie w praktyce architektonicznej nie zawsze dadzą się dopasować do ukształtowanych przez teorię pojęć: rokoko, romantyzm, neoklasycyzm, historyzm itp. Im dokładniej poznajemy twórczość architektoniczną drugiej połowy XVIII wieku, tym liczniejsze zauważamy próby kreowania nowych ter­minów, rozdrabniających jeszcze bardziej dorobek epoki. Obecnie wydaje się potrzebne raczej szukanie syntezy opar­tej na analizie głównych prądów ideowych kształtujących postawy i twórczość. Synteza nie oznacza tu sprowadzenia bogactwa zjawisk artystycznych przez redukcję ich cech wyróżniających do jednego, powszechnie obowiązującego wzoru, lecz znalezienie jednej zasady porządkowania, wy­nikającej ze zjawiska kulturowego najbardziej charakte- lystycznego dla epoki, a jednocześnie pozwalającej uni­knąć daleko posuniętych uproszczeń w klasyfikacji twór­czości.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Cześć, nazywam się Iwona Bieszczad i dekorowanie wnętrz to moja praca i pasja! Bloga prowadzę, aby dzielić się z Wami branżowymi ciekawostkami i moimi indywidualnymi pomysłami na wnętrza. Zapraszam do regularnego odwiedzania serwisu!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)